Çiğ yağmış omuzlarında geceyi bağışlayan kadınım,
Ne kadar kolay sandık geleceği değiştirmeyi,
Bilemedik doğanın yasalarını,
Göremedik nasır tutmuş yürekleri,
Direndik,
Direndik bütün benliğimizle,
Bir umut dedik; çocuklarımızın ışıldayan gözleri için,
Gülüşleriydi bizi in’imizden çıkaran,
Başaramadım kadınım,
Şimdi ağlıyorum; başucumda kitaplarım,
Ağlıyorum işte; haykırışlarım dağılıyor matemimde,
Üşüyorum,
Üşüyorum yalnızlığımda,
Bir ben,
Bir ben yine birinci tekil şahıs,
Çoğlamadım yokluğunda,
GEL!
Yalvarıyorum GEL...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder